Vandaag als beloofd de boot over het Tonle Sap meer. En de dag van de tegenstellingen.
We begonnen met 2 Fransen op de bus te zetten naar Phnom Penh. Hun tuktuk kwam om 6 uur vanochtend niet opdraven. Onze boot zou om 7 uur gaan dus voldoende tijd.
Aangekomen in de wereldhaven van Siem Reap dachten we alleen op de boot te gaan. Langzaam maar zeker kwamen er steeds meer mensen over de enige gladde loopbrug onze kant op. De boot liep vol met alle nationaliteiten, inclusief 2 cambodjanen. Ook hier kwamen mensen weer van alles verkopen waaronder ontbijt voor 'wan daala' (spreek zingend uit). Voor de mensen die geen Khmer spreken, dit is 1 US dollar.

Om 8.00 uur vertrok de boot voor de tocht die 3 a 3,5 uur zou duren. We waren daarom ook om 14.00 uur in Phnom Penh.... Onderweg onze ogen uitgekeken naar het leven van de Cambodjaan. Overal zie je paal woningen wat zeer slim is. Onder je woning maak je een grote bende en 1 maal per jaar neemt de rivier alles mee richting de Mekong. Hier is over nagedacht. Het is een erg mooi landschap met heel veel armoede. Regelmatig zag je hele families vissen en de kinderen uitbundig zwaaien naar ons. Bijna iedereen heeft een boot en leeft van de visserij. Op ieder wat zich huis mag noemen zie je een antenne en soms zelfs een schotel staan. Dit is wel apart. Naast de paalwoningen ook verschillende drijvende dorpen waar zelfs kerken drijven. Eigenlijk is het onbeschrijfelijk wat je ziet. Maar ook de lach die je iedere keer ziet wanneer je naar de mensen zwaait. Dit land is tot nu een echte belevenis met zo veel vriendelijkheid.

Na aangekomen te zijn in ons hotel, wat in schril contrast staat met de buitenwereld, een bezoek gebracht aan het Royal Palace. Wat een ongelooflijke weelde is daar. Hypocriet is het eigenlijk. Buiten de muren zijn de mensen erg arm en daar een overdaad aan goud en zilver. In sommige delen waar veel goud en zilver was mocht je niet fotograferen, wat wij ook niet hebben gedaan.......of...... Zou dit zijn zodat de onderdanen niets te zien krijgen? Voor de juiste oplossingen sturen wij per luchtpost veel liefde en geluk toe. Vervolgens hebben we nog wat rondgelopen door de achterbuurten van Phnom Penh met een korte bezichtiging van het Onafhankelijkheids monument.

Tot nu zijn wij erg gecharmeerd van de bevolking. Zo vriendelijk en hulpvaardig zonder iets terug te ontvangen. Zelfs Sabrina vindt dit. Morgen gaan we PP verder verkennen per tuktuk na eerst de Killing fields en Tuol Sleng (http://nl.wikipedia.org/wiki/Tuol_Sleng_Museum) te bezoeken. Het hoort helaas bij de historie.
Ps: kan iemand ons wat sd kaartjes lenen?